همه چیز را با هم و بی هم مینویسم

به همين سادگي از تو گاهي سخته روزگارم                           

چه كنم دست خودم نيس دل ديوونه اي دارم

به همين سادگي از تو گاهي دلگيرم و غمگين

مث برگ بي پناهي ميام از شاخه ها پايين

به همين دليل كهنه كه تو چشمام يه غروره

بين مون يه دنيا حرفه دنيايي كه سوت و كوره

منُ بشكن و پس از من جاده رو طي كن و رد شو

تامنم عشقُ بفهمم نازنينم گاهي بد شو

گاهي بد شو تا بميرم تو ترانه جون بگيرم

قفس صدامُ بشكن من يه گنجشك اسيرم

پر عشقم و اسارت پر احتياج و طاقت

منُ پيدا كن و بشكن يه دروغم يه حماقت

به همين سادگي از تو گاهي دلگيرم و دورم

من يه ديوونه ي تنهام من يه عاشق صبورم

از عبدالجبار کاکایی

حالا که نگاهت بیراهه می رود

داد نزن !

می دانم حماقتم را

امضا هم که ندارم

انگشت می زنم

تصور اشتباهم را

که " غربت من هر چی که هست"

"از با تو بودن بهتره "

نگاه هرزآلود این جمله بی شرم

زیر آوار حرمت کلمات

قلنج مدادم را شکست

و من رفتم تا گروگان گردباد شوم

چه خوش خیال

در این خانه بی سقف

به بهانه بارانی که بی بهانه می بارد

چتر نیاور!

که نوازش را نم پس می دهد

از دیوار محکم غرور

پس این لقمه را بالا نمی آورم

و سرنوشتم را از ترسش

داغ ، داغ ، سر می کشم

تو که نمی دانی

وقتی خورشید به خوابی دو پهلو می رود

من بی تو نه توان بوسه دارم

نه تحمل شکنجه موزون باد

ولی در اکران کنایه های بی تسلسل

سطری پر از نقطه های برهنه را

به بند کشیده اند

و در توهمی از عروج

تازیانه می زنند

آخر سقوط هم که دل می خواهد

پس بگذار در این سرگیجه مدام پاهام

کلاه کهنه مترسک

هبوط کند از رفت و آمد مکرر زاغ

تو که نمی دانی ، گذر تو از من

زبان مشترک من و سکوت است

و فتح قله های بی تو

پس بدان ، سیاه نویسی که

رعشه وار می گرید

معبود من است

که از آواز چشمهای خسته ام

به رقص امده

و بدان ، تابش نگات

در فصل آبریز دیده هات

پشت بغض بی صدات  

تبلور حضور یک باور ناب است

میان انجماد برزخ غم

که

"ساده نبود گذشتن از تو برام "

"ساده نبود کوچ تو از لحظه هام"

 از عاشقانه یا پر از نفرت

قصد رفتن نکنی دنیا رو ویرون نکنی

از عاشقانه ها

کوچه صفا                   از غم ها جدا            سایه خدا

کودک لبخند               شیرین تر ز قند         یک دنیا عشق وغصه ها دربند

                    زندگی ، پرواز           عاشقی آغاز

                   مادر در قنوت           کوچه در سکوت

صدایی مهیب            خنده را نهیب         مردی را فریب

کودک هراسان          مادر نگران            یک دنیا عشق از مادری جوان

                     مادر ،پر پرواز         در اوج نماز

                    کودک بازآرام         لحظه ی ناکام

کوچه سکوت        کوچه قنوت          خنده را درود

کوچه فرباد            زندگی بر باد       یک دنیا فریاد زین همه بیداد

                گرمی آغوش          آسمان مدهوش

               داغی ترکش           ترکشی سرکش

کوچه بی کوچه          کوچه نه بن بست          عاشقی بی دست

کودک خونین            گریه در کمین             یک مهر داغ و یک مهر خونین

کودک یک سال       مادر بی حال      دستش کو؟ شد بال     بمب بد سگال!! 

 فریاد فرزند                زخمیه فرزند؟             مادر را دل بند....

 کودک در آغوش       عاشق بی هوش             مادر خاموش

                کوچه ی آواز                  ساکت و بی ساز

                 لالایی دلبند                     لالایی فرزند

 نمي خوام اين آخرين بازي زندگيم ببازي

خودتو راحت كن و فک کن که جبران گذشتس

 از منم میگذره اما به دلت چاله نسازی

اومدی بشکنی، بشكن از من ساده چي مونده

قبل تو هر كی بوده تموم تار و پود سوزونده

تو هم از يكی ديگه سوختی می خوای تلافی باشی

بيا اين تو و دلو باقيه احساسي كه مونده

دل ما اينقده پارست، موندنش مرگ دوبارست

آسمون سينه ما خيلي وقته پاره پارست

همينی كه باقي مونده واسه دل خوشی تو بشكن

تيكه تيكه هامو بردن آخرينشم تو بكن

نمي خوام بگذره عمري خسته شی واسه فريبم

يقتو نميگيره هيچكس آخه من اينجا غريبم

بزنو برو عزيزم مثه هر كس كه زدو برد

طفلی اين دل كه هميشه به گناه ديگرون مرد

نفرتت رو از غريبه سر يك غريب خراب كن

خنده كوتاهمم رو بيا گريه كن عذاب كن

مهمم نيست كه چه جرمی يا گناهی این سزاشه

باقیه دلم یه مشت خاک همینم میخوام نباشه

عقده های یک شکستو خالی کن سر دل من

دیگه متروک مونده و سرد خاک پیر ساحل من

از نگاهات خوب میفهمم که تو فکرت یه فریبه

بازی بسه پاشو بشکن من غریبو تو غریبه